Wat valt er nog te zeggen... Ik wilde een interessant blog vertalen, maar ik heb daar geen meer energie voor. Misschien ga ik dat volgende keer doen, weet ik veel...
              Vorige keer heb ik geschreven over sommige dingen / gevoelens/ begrippen waarnaar ik streef. E nu heb'k nog enkele opmerkingen.

De ene mens is  de ander een wolf omdat velen van ons nijdig en gevoelloos zijn. We denken dat we onverslaanbaar  zijn en dat de mens de beste, machtigste en sluwste van alle andere levende schepsels is. De geschiedenis heeft bewezen hoeveel onze grootheidswaan en onze arrogantie schadelijk is niet alleen voor de mensheid maar ook voor de andere wezens en de natuur in het algemeen.  Elke onze ontwikkeling en vooruitgang is eigenlijk een poging om een al gedane schade te vergoeden. Het broeikaseffect, wervelstormen, overstromingen, honger zijn gevolgen van onze evolutie.  Vanwege de menselijke  hebzucht wordt  de natuur uit het evenwicht  gebracht en daarom zijn de natuurlijke rijkdommen bijna kwijtgeraakt . Mar toch, geen paniek, hoor!!! We kunnen makkelijk een nieuw, gezllige appartement op Mars kopen. En als we Mars verwoesten dan kunnen we een andere, misschien zelfs meer comfortabel planeet kiezen om daar een mooi huis met een gewelldige tuintje te bouwen...

Hedendaagse beschaving,  waar de toekomst van Aard en menselijke waarden onzeker is, biedt ons geen heldere vlucht aan en daarom lijken  optimistische opvattingen van het heden op een laffe poging om door het leven heen blind te gaan.  Het nuchtere pessimisme biedt ons geen leugens maar wel een duidelijk inzicht in de werkelijkheid en een onzichtbaar hoop dat de mensheid eindelijk naar het beter zullen proberen te veranderen. 

En als het nu wel over de verandering hebben. Tja, soms denk ik dat er geen meer hoop voor de mensheid bestaat. Indien er ooit een hoop bestond.

Een grijze regenboog met de roze smaak

Speravit infestis- een heel kort maar tegelijkertijd heel treffend motto ( van August Strindberg  dat betekent: ’met de moed der wanhoop’ of letterlijk : in de wanhoop te hopen) dat me doet denken aan de mens en zijn beschouwing van het leven en situaties vol tegenslagen en verzoekingen. In de loop der tijden werden mensen vooral door de ellendige gebeurtenissen of  vernietigende omstandigheden gedwongen om óf een zwart óf een wit standpunt in te nemen. Wat is de minst pijnlijke oplossing? Volgens mij is de gulden middenweg te vinden door de absolute waarden en de wereld door een grijze bril te zien – dat is geen wanhopig of somber pessimisme. Integendeel, dat is een troostend en sereen pessimisme of liever – dat is de werkelijkheid.

De  onvoorwaardelijke liefde is volgens mij het belangrijkste doel van het leven. Telkens als ik op deze manier over de liefde denk begin ik te twijfelen of ze haalbaar en mogelijk is of ze alleen een sprookje is waarin mensen beslissen te geloven. De onvoorwaardelijke liefde is iets dat voor de  mensheid onhaalbaar is want elke mens is geneigd tot voorwaarden. We zeggen: ’’Ik hou van je omdat je: mijn kind, moeder... bent; omdat je mijn boezemvriend(in) bent en ik kan nie zonder je leven... Deze redenen, hoewel ze onvoorwaardelijk mogen klinken zijn eigenlijk subtiele voorwaarden. In zijn ’’Eerlijk gedicht’’ zei Milan Rakić dat hij door zijn geliefde eigenlijk van zichzelf houdt. Dus een van de grootste en puurste doelen van ons leven is alleen maar een illusie.

Naast een onvoorwaardelijke liefde streef ik naar de onvoorwaardelijke deugdzaamheid en goedheid. Hier wordt er vaak gezegd dat als je goede dingen doet zal je die terugkrijgen. Dat vertegenwoordigt een soort manipulatie en voorwaarde. Daarom ben ik  ertoe geneigd om in antropologische negativisme te geloven. Oorlog is één van de beste voorbeelden van onze  gruweldadige aarde en huichelarij. Er bestaan geen eerlijke empathie, medelijden en barmhartigheid want ze zijn een kunstmatig  product van angst ( God, hel, het afdanken) en verschillende morele en ethische normen die door de maatschappij opgelegd zijn als een hulpmiddel van de manipulatie. Daarom is ’’ de mens eenzaam tot en met zijn dood.’’ Jan van Nijlen, ‘’Eenzaamheid’’

---

Doodstraf, een filmpje, Kouwenaar en nog wat...

Wat is ouder? Een kip of een ei? Een vraag of een antwoord? Bijna niemand kent het juiste antwoord zeker en vast. De vragen die het leven betreffen zijn zo oud als het leven zelf.
En wat is het leven eigenlijk? Iedereen heeft er in een bepaalde periode van z'n leven dezelfde vraag gesteld. Hoe meer vragen er worden gesteld, hoe ingewikkelder het wordt om dit raadsel op te lossen. Zoveel vragen en zo winig antwoorden.
Het leven is nog één woord dat in elke taal verschillend is. In bijna elke taal, toch, betekent het hetzelfde. Het is een geheim, een geschenk. Is het mogelijk om zo'n ingewikkeld begrip dat ons mogelijk maakt te ademen, wandelen, denken, lief te hebben en van de zon of regen te genieten, in woorden uit te drukken? Kunnen woorden beschrijven waarom, hoe en voor wie or waarvoor we leven?
De woorden zijn onvoldoende en soms onmachtig. Ze behoren tot mensen. Maar taal... ''De taal behoort tot vogels'' (G. Kouwenaar). Volgens mij is 't leven van een individu zoals een woord - sterfelijk en vergankelijk. Maar het leven zelf is zoals de taal. Onvergankelijk, eeuwig, volmaakt. Het leven op zich kan nooit sterven. Het leven behoort niet tot ons, we behoren tot het leven.


De laatste tijd is er veel sprake van euthanasie en de doodstraf. Zijn ze een zonde of is het een kwestie van gebade? Enkele maanden geleden heb ik naar ''Los'' gekeken. Er was een scène waarin het hoofpersonage z'n opa vroeg waarom hij wilt sterven (of nie meer leven). En toen antwoordde opa met een vraag: ''En waarom wil jij leven''
We hebben ons leven niet gekozen. Niemand heeft gezegd: ''Ja, 'k wil geboren worden''. Voor sommigen is het een hemels geschenk, een beloning, een privilegie. Voor anderen is het nog maar een wetenschappelijke fenomeen. Maar onafhankelijk van onze aanpak of overtuigingen denkt bijna iedereen dat het leven een mirakel is. De mensenras viert het leven (en tegelijkertijd blijkt of we het proberen te vernietigen...).


Er bestaan ook diegennen die het leven als een straf beschouwen. Voor hen is het niet meer een leven maar een ongelofelijke pijn en lijden....


Tjaaa... Er zijn zoveel spullen die af moeten zijn, dus nu moet ik gaan, maar het zal vervolgd worden...

Ingesloten Paarden

Wat gebeurt er in de wereld? Er gebeuren rare dingen. Om elke hoek kunnen we allerlei soortenrampen en natuurcatastrofen zoals stromvloed of brand waarnemen. Ik vraag me af wie voor deze ongelukken verantwoordelijk is.? Is het misschien menselijke schuld? Is het een gevaarlijkspelletje met Moeder Natuur?

In Nederland zijn er toch stromvloeden een gewone gebeurtenis. Hoewel de staat en burgers aan het vechten zijn om stijging van het water te beperken, lukt het hellas niet altijd. Daarom zijn we getuigen van een gebeurtenis die vorig jaar tussen de buurtschappen Rijkel en Wieler in Limburg heeft plaatsgevonden.

Namelijk, er waren negen paarden in ’t stijgende Maaswater aangetroffen.  Waarschijnlijk was de reden daarvoor een zwaar regenval waardoor de afwaterkanalen de hoeveelheid water niet meer aankonden. De eigenaar van de paarden zei dat hij op zondagavond naar de stal ging en dat paarden veilig te staan leken.  Maar volgende ochtend rond acht uur zag een schipper paarden die in de water stonden. De dieren stonden kniehoog in ’t water en konden nergens heen. Zodra de schipper hen had gezien belde hij de brandweer. Brandweerlieden kwamen er meteen om de toestand te bekijken, maar helaas konden ze niks doen. Immers moest er iemand iets doen om de paarden te redden. Het was een bijzonder serieuze situatie waarin men snel moset reageren omdat de paarden maximaal twee dagen met hun benen in ’t water konden staan. Hierna kregen ze last van hoefrot. Daarom ging de eigenaar met zijn buurman zonder arzelen zijn paarden te redden. Met een tractor reden ze stapvoets voor de dieren uit. Op deze manier wisten ze de paarden naar een weiland te lokken.

In 2006 werden ruim honderd paarden ingesloten in het Friese Marrum. Dat is uit dezelfde reden zoals in Limburg gebeurd. Helaas eindigde die gebeurtenis zonder succes. Namelijk, er gingen twintig paarden dood aan verdrinking.

En wat kunnen we doen? We kunnen en we moeten Natuur proberen te redden. Volgens mij is natuur een schoonheid, een harmonie, de vrijheid. Men is zich niet ervan bewust hoe belangrijk de natuur is. Maar er is nog hoop....

Nothing to worry about?

             Enkele weken geleden vond ik een interessant maar tegelijker tijd een reedelijk verontrustend artikel. Het artikel werd door Radboud Universiteit Nijmegen gepubliceerd en  het  gaat 't namelijk over een, in de laatste tijd, steeds populairder verschijnsel dat switchen van talen werd genoemd.

In het artikel yijn er verschillende opmerkingen en standpunten te zien. En al die werden door enkele voorbeelden uitgelegd. Het komt steeds vaker voor dat buitenlandse en vooral Engelse woorden in het Nederlands terechtkomen.  De zogenaamde 'code-switching' gaat niet over het gebruik van universele Engelse woorden maar over een typisch Nederlands woord dat vervangen wordt door een buitenlands woord.

          Er bestaan enkele factoren die ‘code – switching’ beïnvloeden. De invloed op dit verschijnsel, behalve de omgevingsfactoren en taalkundige factoren, heet ‘natuurlijk taalgebruik’ . Als een persoon de 'code-switching' gebruikt dan zal de gesprekpartner dat ook doen.

          De aanwezigheid van cognaten (d.w.z. woorden die in twee talen zowel in vorm als in betekenis op elkaar lijken) en van ‘valse vrienden’ (of woorden die dezelfde vorm maar een andere betekenis hebben) heeft veel invloed op de 'code-switching'. Onder de invloed van deze factoren zijn personen meer geneigd tot de ‘code – switching’.

          Woordvolgorde kan ook een reden van ‘switchen’ zijn. Onder de invloed van gesprekpartner  verwisselen personen de woordvolgorde niet alleen in de talen waar die gelijksoortig is maar ook in de talen waar de woordvolgorde helemaal anders is.

          Dit soort taalgebruik vindt zijn oorsprong in de neiging om je gesprekpartner na te doen d.w.z. in het automatische spiegelgedrag, dat een onbewust proces is.

Het ‘switchen’ is een normaal proces omdat elke taal als een onderdeel van samenleving zich ontwikkelt. Als een maatschappelijk fenomeen heeft elke taal een neiging om zich aan de omgeving aan te passen.

Na dit artikel te gelezen hebben,  besefte ik dat ik me een beetje zorgen maakte over de toekomst van al die andere letterenstudenten die een andere taal studeren. Wat is de toekomst van 't Nederlands of van 't Grieks, Servisch, Catalaans enz...!?

Elke dag zijn we 'gedwongen' om naar de buitenlandse en vooral Engelse woorden te luisteren. Die woorden komen vaak uit de mond van de bekende personen en politici. Ik ben geen grote taalpurist maar ik denk dat men sommige waarden moet blijven koesteren. De taal is een belangrijk deel van elke volk en hun identiteit maar het is ook heel belangrijk op een individuele niveau omdat een bepaalde soort taalgebruik ook veel over de taalgebruiker vertelt.

Volgens mij bestaan er geen mooie of lelijke talen. Ik hou van het Servisch en ook van het Nederlands. Maar de laatste tijd heb ik een afkeer van het Engels. Dat komt niet omdat het een lelijke of mooie taal is maar omdat er zoveel mensen uit Servië en uit andere landen zijn die een ontzettende nadruk op het Engels leggen. In vele opzichten is dat triest omdat elke taal bepaalde woorden koestert die de bijzonderheid van een bepaalde natie, cultuur en geest van het land bezitten.

Soms is 'switchen' wel gerechtvaardigd maar soms is het overdreven en wansmakelijk. Is 'switchen' een brug die ons bindt of die ons van elkaar afscheidt? Waarschijnlijk vindt men een antwoord ergens tussen (in het geval dat er eigenlijk een antwoord  te vinden is)...

Hier kan iedereen meer info's vinden: http://www.ru.nl/onderzoek/nieuws/@834151/switchen-taal/

Even aan 't lezen

              Hoewel ik geen liefhebster van  kranten ben heb ik enkele weken geleden een heel nuttige site gevonden. Namelijk gaat 't over de site van Metronieuws. Ik heb me erop geabonneerd omdat het over de Nederlandstalige krant gaat en dat is vanzelfsprekend heel nuttig. Nu een enkele  opmerkingen die 'k  over deze site heb gemaakt.

Het eerste dat  mij op de internetpagina van Metronieuws opviel was, was de groene kleur van de Metronieuws logo. Dat vind ik heel ontspannend en ik denk dat het een heel goede kleurkeuze is omdat er ook bewezen is dat de groene kleur heel ontspannend is en een goede invloed op de mens heeft.

De site is heel kleurrijk en vanwege mijn slechte concentratie brengt me dat in verwarring. Maar aangezien het  mijn persoonlijke probleem is kan ik niet zeggen dat de site slecht gedaan is.

Aan de linkerkant staan er veel artikelen. Wat ik leuk vind is dat artikelen op een automatische manier rondgaan. Wat nieuwcategorieën betreft zijn zowel die uit het buitenland  als die uit het binnenland vertegenwoordigd. Maar als je iets meer over de gebeurtenissen uit Amsterdam, Rotterdam of uit het buitenland wilt vinden of meer over een bepaalde nieuwcategorie wilt lezen  dan kan je die door de opties die onder het hoofdlogo staan opzoeken. Er zijn verschillende nieuwsberichten uit alle nieuwcategorieën vertegenwoordigd: cultuur, economie, politiek, amusement. Alleen een ding werkt  op mijn zenuwen en dat is te veel sportnieuws  

Aan de rechterkant ziet men iets heel nuttigs en dat is  het weerbericht. Daaronder staat de actuele verkeersinformatie en prijzen van de verschillende brandstofsoorten. Er staat niet zoveel reclame en dat vind ik ontspannend en prachtig. Nog twee  boeiende optie die ik daar heb gevonden zijn ’’Meest gelezen’’ en ’’Meest recent’’. Het is ook leuk dat er voor alle modeliefhebbers een PDF format van de Metro Mode bestaat. Wat video’s betreft die kon ik eerst nergens vinden. Maar als je je op de site aanmeldt, zal je veel video’s aan de rechterkant opmerken. Aan deze kant kan men nog een nuttige optie gebruiken en dat is namelijk een mogelijkheid om een print editie te downloaden. Al bij al is deze site heel zorgvuldig ontworpen. 

Ben je allergisch voor tv - reclame!?

Het was ongeveer een uur 's middags en toevalig begon ik  tv te kijken. Alles wat ik kon zien waren slechts enkele figuren die zich op het scherm bewogen en die volstrekt onbelangrijk en vervelend waren. Vooral heb ik het over reclame.

Vandaag de dag komen er allerlei soorten reclameboodschappen aan bod. Reclame wordt bedoeld om mensen te beïnvloeden zodat ze hun alledaagse problemen kunnen vergeten en zo veel mogelijk artikelen  kopen. Voor de 30 seconden of 1 minuut krijgt iedereen een kans om de langste wimpers en de vollste lippen te hebben en om met het goedkoopste bankkrediet de beste auto te kunnen kopen. Ik vraag me af of dit een hedendaags concept van een reclame of een leugen is.

Reclame kan echter ook voor het goede gebruikt worden.  Het kan een soort campagne zijn die ons bewust maakt van sociale thema’s en het milieu. Het kan ons voorlichten over de gebeurtenissen van de wereld. Volgens mij is het treurig en ontgoochelend dat er zo weinig reclameboodschappen  zijn die over de mensen –en dierenrechten gaan. Er zijn niet zo veel reclames die allerlei soorten minderheden verdedigen maar  degene die  alleen eigen belang promoten.

En als er per ongeluk een bewustmakkende reclame  is dan moeten we nog een vraag stellen: ’’Hoe schijnheilig  die organisaties die hun standpunten in een reclame uiten zijn?  Zijn Human Right Watch, Peta, WWF, Queeria zo oprecht en waarheidsgetrouw  of geven ze alleen om hun materiele welvaart en macht?’’