Eindelijk! Mijn
laatste blog. Of tenminste denk ik dat deze m’n laatste blog is. Misschien moet
ik nog een voor de volgende week schrijven. Hopelijk hoef ik dat niet te doen.
Toen ik me bij
de Neerlandistiek aanmelde dacht ik nooit dat vier jaar van mijn studentenleven
in 87 berichten of blogs zou kunnen staan. Ik heb over alles en nog wat
geschreven. Er staan mijn persoonlijke ervaringen en mijn wensen. Er is ook een
groot aantal andere (on)interessante thema’s te vinden. Of ik er blij mee ben? Tja, ik heb zo veel fouten gemaakt
zowel qua grammatica als qua m’n onderwerpkeuzes. Maar nu is te laat om dat
terug te nemen. En daar heb ik geen spijt van. In elk geval zou het leuk zijn
om ooit, binnen een jaar of vijf weer
naar hier toe te komen om een kijkje te nemen naar al die onzinnige gekrabbels
en in lachen uit te barsten.
Om mijn
toekomende uitbarsten van lachen nog een beetje te ondersteunen moet ik wat
materiaal bijvoegen. Wat ik gisteren meegemaakt heb zou ik waarschijnlijk nooit
vergeten.
Eerst zijn
Snežana, Jana en Mia naar m’n huis gekomen om ‘Koningslied’ te verwerken en
herschrijven voor onze ‘laatste’ opdracht voor Hedendaags Nederlands. Het was
wat vermoeiend maar toch hebben de dolkomische momenten overwogen.
Daarna heb
ik de tweede aflevering van ‘Van Vlees en Bloed’ bekeken wat mijn
gemoedtoestand op zijn best gebracht wegens tragikomische situaties die men in
deze serie voortdurend aanspoort.
Op het
einde heb ik met mijn vrienden bloemetjes buiten gezet en daardoor heeft mijn
dag perfect voorgelopen.
En nu? Nu
wordt de dag steeds plezanter omdat ik al 272 woorden geschreven heb en dat
betekent dat deze blog nu zo goed als af en daardoor ook als perfect is. En voor bij het einde:
''En daar is t dan
De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier''...
IK ZAG DIT MOMENT AL ZO VAAK IN MIJN DROMEN!
Doei :)
Нема коментара:
Постави коментар