Ménage à trois - waarom niet?

Het is soms heel moeilijk  om relaties tussen mensen te begrijpen en hun daden te rechtvaardigen of te aanvaarden. Dat komt meestal door ons gebrek aan begrip en onze onmogelijkheid om met andere mensen te identificeren. Mensen zijn doorgaans onverschillig tegenover de verschillen en iemands gedrag dat van hun eigen normen afwijkt.

Juist vanwege deze redenen hou ik me in de laatste tijd bezig met onderwerpen zoals ‘ménage à trois’ en mogelijke incesteuze relaties. Enkele films die deze onderwerpen behandelen zijn ‘’3some’’ of  origineel ‘’Castillos de cartón’’, ‘’Douches froides’’, ‘’ El sexo de los ángeles’’, ‘’ Les amours imaginaires’’ ,‘’ Ma Mère’’ ...  Dit is, natuurlijk een heel korte lijst waar de films van de regisseurs die zich gebruikelijk met zulke thema’s bezig houden, zoals Bertolucci of Almodóvar niet omvat worden.

Elke van deze films heeft een andere aanpak van ‘ménage à trois – achtig’ probleem en volgens mij  ziet men de meest reële ontknoping in ‘’Castillos de cartón’’ en ‘’Douches Froisdes’’ terwijl ‘’ El sexo de los ángeles’’  op een sprookjesachtige en enigszins naïeve wijze beëindigt.

’’Castillos de cartón’’ volgt het leven van drie jonge  en attractieve kunststudenten. Maria José  werd op hetzelfde tijdstip seksueel aangetroken door haar geestige collega Jaime evenals door stille en eigenaardige romanticus Marcos die af en toe depressieve gevoelens bleek te hebben. Jaime en Marcos zijn goeide vrienden en beiden vielen verliefd op Maria. Marcos heeft trouwens last met zijn libido en daarom heeft Jaime een ‘bizar’ voorstel gedaan waarmee alle partijen akkoord gingen. Op die moment begon hun ongewone en sensuele reis die niet alleen een sexueel avontuur was maar ook een reis naar zelfinzicht . In de loop van de tijd veranderde hun persoonlijkheid en hun ambities en doelen liepen uiteen. Howel ze elkaar graag zagen begon er één zich overbodig te voelen. De gespannenheid merken we vooral tussen de twee jongens op omdat de kloof  wegens jaloezie steeds groter werd.

Naast  ’’Castillos de cartón’’ vind ik de bovengenoemde films niet alleen spannend en ontoerend maar ook heel belangrijk want ze behandelen verschillende sexuele ‘afwijkingen’ die onlosmakelijk in verband met een gezonde persoonlijkheidsontwikkeling staan. Naar mijn mening vertegenwoordigt ‘ménage à trois’ geen stoornis. Het is een keuze waarop elke persoon recht moet hebben. Mensen die zulke keuze maken voelen zich vaak zowel buitengesloten en onzedelijk als psychisch ziek en ‘vuil’ en ze schamen zich omdat de maatschappij geen begrip voor  verschillenheid wil tonen. De  hedendaagse beschaving hoort ruimdenkend en tolerant te zijn maar alles dat niet  met  traditie en  de maatschappelijke waarden en normen overeenkomt noemt men deviant en immoreel. Als  er twee of meer personen elkaar liefhebben  en als er een overeenkomst tussen alle partijen bereikt wordt  ongeacht gender, geslacht, getal enz. dan hebben we het  uitsluitend over leifde, en liefde is altijd goed.   

Peter Greenaway schildert op het scherm

Ooit heeft Jean – Luc Godard gezegd: ‘’ Kunst is niet de weerspiegeling van de werkelijkheid, het is de werkelijkheid van die weerspiegeling’’ en ik ben het er mee eens. Volgens mij kan zijn prachtige opmerking  ook  op de film toegepast worden. Film is niet alleen een middel om  een levensverhaal in een bewegend beeld te vangen of een moment (zowel werkelijk als surrealistisch) op te nemen.  Film vertegenwoordigt zowel een afbeelding  als een verbeelding . Dus het gaat niet alleen over het gewone vertellen maar ook over het scheppingsproces.De volgeden citaat van Peter Greenaway past perfect bij de bovenstaande tekst: ‘’ Het is zonde om het medium film alleen te gebruiken om een verhaal mee te vertellen. Bedenk een aantal andere doelen waar een filmmaker met zijn film naar kan streven, behalve het vertellen van een verhaal. ‘’ Dat is juist wat Greenaway met zijn films doet en dat is misschien te danken aan het feit dat hij als beeldend kunstenaar opgeleid werd.  Hij bewondert schilders zoals Rubens en Rembrandt.  Greenaway toont veel interesse voor zowel  geschiedenis, legenden en meesterlijke pennenvruchten van verschillende schrijvers zoals Shakespeare als voor het oevre van  grote regisseurs zoals Fellini.
Telkens als hij film opneemt zijn we getuigen van zijn  eigenaardige stijl en buitengewone gave. In tegenstelling tot andere begaafde  regisseurs die altijd dezelfde trucjes gebruiken om  hun succes en eigen stempel te onderhouden lukt het hem om eentonigheid te vermijden en niet in een ‘’ hij leveert niets nieuws op'' valkuil te trappen.Je weet niet wat van zijn films te verwachten. De films verwachten van jou om altijd bereid te zijn om een zintuigelijk feest mee te maken.  Het maakt niet uit of hij Fellini met zijn  8½ Women   vereert of een verfilming van Shakespeares toneelstuk maakt omdat je altijd gegrepen wordt door Greenaways veerbeldingskracht die ontzettend machtig en  ontzagwekkend is. Als we het in het algemeen over zijn film hebben dan beseffen we hoe het moeilijk is om zijn werk in een bepaald genre te plaatsen. Vanwege de (soms overdreven) kleurijke kleding en decor  behoren zijn films tot kostuumflim / kostuumromantiek. Vanwege de lyrische stijl en het spel van duistere sfeer en sterke belichting die door fragmentarische beelden en niet – lineare verhalen vervolgd worden behoren zijn films tot experimentalisme en surrealisme.  Hij legt de nadruk ook op de emoties van vaak waanzinnige en eigenaardige personages en zijn rare en gruwelijke  (mis)handelingen die door verschillende (emotionele)stornissen veroorzaakt worden en daarom hoort hij ook bij het emotionalisme.  Zijn zwarte humor weet ik niet waar te plaatsen. Al bij al als je  zijn oevre  als avant –gardistisch beschouwt  zal jij  geen fout maken.  Of zelfs beter - plaats hem maar in een juist genre: Peter Greenawayisme!

Film of boek - de alom eeuwige vraag

Film boven boek of boek boven film? Volgens mij is deze stelling niet goed geponeerd, zelfs durf ik te zeggen dat het onmogelijk is. We hebben het hier over twee verschillende expressie/ observatie kunstvormen die geen vijanden of tegenstanders op het gebied van uitdrukkingsvermogen hoeven te zijn . Ze kunnen zich zelfs bij elkaar aansluiten. Als we er nader over nadenken misschien kunnen we zeggen dat er eigenlijk geen keus te maken is. Ik kies niet  een film in plaats van een boek maar ik denk ook niet dat  boek boven film staat. Beiden dienen om een emotie, een handeling, een proces op te wekken, en hoewel ze dat bij de eerste aanblik op helemaal verschillende manieren doen, staan ze wezenlijk dicht bij elkaar. Je verbeeldt een woord en je verwoordt een beeld.

Ze kunnen allebei in dezelfde mate goed of slecht zijn, en als ik goed of slecht zeg dan denk ik niet aan een objectieve en/of een  esthetische waardering. Ik denk aan onze stemming en de kracht die de een of  de  ander heeft om aan onze verwachtingen te voldoen.

Er zijn toch mensen die voorkeur aan een boek geven omdat ‘’het je meer ruimte een vrijheid aanbiedt om je eigen verbeeldingskracht te scheppen, terwijl in een film alles kant- en –klaar staat’’. Deze stelling is enigszins waar, maar toch moet je iemands anders verbeldingsvermogen en het proces waar woord in de ogen/gedachte van anderen een beeld wordt waarderen.

Natuurlijk zijn er andere vormen van expressie. En als we het over verschillende kunstvormen hebben dan worden deze vormen vaak belichaamd door het werk van verschillende kunstenaars (meestal denken we aan onze geliefkoosde kunstenaars).

Daarom zal ik de volgende blog aan een buitengewoon begaafde regisseur opdragen.

Nu in het kort over zijn werk: stel je een boek op het scherm voor! En het scherm is eigenlijk een canvas. Een canvas spreekt je aan. Het canvas wordt weer een scherm. Het scherm zingt, het beeldt, en het schrijft poёzie... Het is een absoluut gezag van  synthese en symbiose!

 Dus, tot volgende blog!

Snookie - een helemaal nieuwe soort van psychische aandoening

 De consumptiemaatschappij staat onlosmakelijk verbonden met  verschillende producten die men op de markt brengt. Onder de term markt versta ik onder andere televiesieprogramma’s die vol  van onzinnige dingen zijn. Men kan verwachten dat  mensen veeleisend zullen worden. Integendeel! De hedendaagse consumptiemaatschappij  wordt onverschillig tegenover een heleboel stomme uitzendingen en  het blijkt dat we alles goedkeuren. Zolang er een reeks makkelijk verteerbaar is is het goed  en dat wil zeggen:  het moet uiterst 'vermakkelijk' zijn, je hoeft er helemaal niet over na te denken en zelfs hoef je er niet naar te luisteren (het is blijkbaar duidelijk, zelfs zonder het  geluid).  
Dit is juist het geval met verschillende realitysoaps, zoals Jersey Shore, (allerlei soorten van ) The Kardashians (in Miami, op het platteland, in de bergen, op het strand, naar een club..), Ice loves Coco enz. waar de deelnemers voor een bepaalde som geld letterlijk alles zullen doen. Soms vind jij dat mensen gevaarlijke dingen doen en dat is toch  geld waard. In Jersey Shore bijvoorbeeld is dat echter niet het geval. Ze blijven doen wat ze trouwens in hun privé-leven doen weliswaar voor een aanzienelijk grote som geld en bovendien krijgen ze populariteit en ‘faam’. Dat vind ik echt schandalig. Het is onaanvaardbaar als er iemand de kost verdient omdat hij /zij zich alleen maar met het  luilekkeren bezig houdt.
 Niet alleen is het onnzinig en schandalig, het is  ook onrechtvaardigd. Iemand die elke dag hard werkt boekt minder succes en krijgt minder geld dan een groep onvolwassen en onwetend dronkaards. Heelaas bestaan er talloze soorten van zulke soaps. Ze hebben alleen maar één doel en dat is om mensen te verstommen. Er moet een opium voor massa bestaan zodat er niemand in opstand komt.
Volgens mij zijn deze sopas helemaal niet vermakkelijk. Door ernaar te kijken worden we marionetten in de handen van de overheid. Elke keer dat ik er iemand zie die naar zulke soort programma’s kijkt sta ik op punt te huilen of schreeuwen. Ik weet nog niet wie er dommer is: de mensen die aan zulke shows deel nemen of de toeschouwers. Of zijn we gelijkmatig onwetend en dom? Eén ding is zeker – indien we van zo’n soort programma’s niet genieten en denken dat ze schadelijk zijn moeten we er tegenover niet onverschillig zijn! 

Iets over leugens

Enkele dagen geleden vond ik een heel interessante site die verschillende informatie qua samenleving, psychologie en nog wat aanbiedt. Er waren enkele artikels die leugens en leugenaars proberen duijdelijker te maken of toe te lichten. Bijv. wisten jullie dat ons eerste leugentje rond ons derde jaar verteld is of dat een gesprek van 10 minuten tenminste 1 leugen bevat?

Hier is een korte samenvatting van een van vele artikelen die jullie op InfoNu.nl kunnen vinden.

 

Psychologie Magazine heeft een onderzoek over het liegen en leugenaars gedaan dat vele vragen heeft beantwoord. Uit dit onderzoek blijkt dat men in het algemeen niet zo getalenteerd is om iemand zijn leugens door te prikken omdat men aan de verkeerd gebaren en signalen aandacht schenkt.

Door een internet onderzoek hadden lezers van Psychologie Magazine  een kans om deel aan een ‘zelftest’ te nemen zodat ze kunnen zien wat ze tijdens het liegen doen. Op die manier realiseerden ze zich dat sommige traditionele tekenen van het liegen zoals de vermijding van oogcontact of nerveuze gebaren alleen maar een mythe  zijn.

Volgens wetenschappers is het meest efficiënte teken  waardoor je een leugenaar kan herkennen in het verhaal en dat wil zeggen in de leugen zelf te vinden en niet bij de lichaamstaal. Indien iemand aarzelt om de kern van zijn bevestiging te uiten, indien hij of zij bepaalde delen te zwaar verdedigt of aanvalt of indien een bevestiging vol met tegenstellingen zit dan gaat het waarschijnlijk over een leugen. Een glad verhaal dat te perfect en gedetailleerd is blijkt dus doorgaans een leugen te zijn terwijl een verandering van heel druk naar heel kalm gedrag (of omgekeerd) betekent niet onmiddellijk dat iemand liegt maar kan alleen verwijzen naar zenuwachtigheid.

Uit  het onderzoek blijkt ook dat mensen meestal liegen over de dingen die ze het meest belangrijk en waardevol vinden. Daarom zullen vrouwen meestal over hun smaak en gewicht liegen terwijl mannen over hun status, salaris of over de kwaliteit van het seksleven liegen.

Meer info's kunnen jullie hier vinden:

(http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/83028-de-psychologie-van-het-liegen-ontmasker-de-leugenaar.html#bronnen_en_referenties)

Het is nie meer grappig!

Eén van de belangrijkste factoren om humor als humor te beschouwen (zodat iedereen het plezierig en grappig zou vinden) is tijd. Ik herinner mij een situatie waarin mijn grappige vader zei: “Sonja, waarom ben je zo ontevreden dat ik je nu zeg dat ik een vriendin heb (na 4 jaren zei hij mij dat)? Zou je vrolijker zijn als ik zeg dat ik een man heb gevonden?” Hahaha, zou ik nu zeggen.  Maar toen leek zijn grapje zo onverschillig, ongevoelig en zo misplaats, dat het heel pijnlijk voor mij was. De echtscheiding zat immers nog vers in mijn geheugen. Zo’n grapje vond ik toen helemaal niet rechtvaardig. Daarom speelt tijd een grote rol.

Verder speelt er een persoonelijke zaak een uitzonderlijk grote rol. Bijvoorbeeld enkele jaren geleden zag ik een meisje dat de straat wilde oversteken. Ze was invalide. Toen zei mijn vriendin: “Ze zou een touwtje moeten gebruiken om de straat als Catwoman te kunnen oversteken.” Iemand anders zou daarom lachen, maar ik niet. Omdat ik  weet hoe moeilijk het is om met zulke problemen te kampen. Dat geldt ook voor de racistische moppen Een blanke man zal lachen om een mop over kleurlingen.  Maar wat zullen de kleurlingen zelf doen? Een brunette zal lachen met domme blondjesmoppen. Dus, er moet empthie  bestaan want we dan vermijden iemand te kwetsen vanwege haar of zijn persoonlijke redenen.

Ook is de manier waarop iemand iets zegt heel erg belangrijk om het verschil tussen een grapje of een mop en tussen haat zaaien, onbeleefdheid en gebrek aan medelijden te kunnen maken. Bijvoorbeeld als iemand zegt tegen iemand anders dat hij of zij zou in Laza Lzarević moeten zitten (één van de meest beruchte psychiatrische instellingen in Servië) dan vind ik dat helemaal niet  grappig. Maar indien iemand dat op een geestige, onschuldige manier zegt of als de intonatie niet beledigend is dan kan men het als een soort grappje beschouwen.

 Of iets als een mop beschouwd kan worden hangt ook van onze algemene cultuur en onze kennis af. Bijvoorbeeld, als iemand over Osama Bin Laden moppen maakt, zou ik ook zeggen dat het niet grappig is, omdat zulke  persoon vol vooroordelen zit. En waarom is dat niet grappig? Omdat als iemand denkt dat iedereen die uit het Midden Oosten komt een terrorist is, dan praten we niet over mopjes maar over onze eigen onwetendheid  en onverdraagzaamheid.

Er is een te groot verschil tussen een mop of een grap en haat zaaien. Maar wat ons zal bevrijden is het verstand. Indien iemand een grapje, hoewel het ongeschikt  wat tijd, manier en plaats betreft is, zegt, dan is dat onvergefelijk. Maar als iemand een goeie tijd, plaats en manier kiest om een grap te vertellen, dan betekent dat dat ons leven toch een sprankeltje humor heeft, en daardoor ook geluk.

Dit is magie III deel

‘’Ik zag plotseling, over zijn schouder, dat een licht thans heel dichtbij was gekomen....Dan zouden we nu in dit land lopen... dan zijn we thans DOOD...’’ Waar zijn ze? Hoe laat is het? Hoeveel seconden, minuten, uren zijn voorbij? Zijn ze eigenlijk dood? Volgens een aantal magisch – realistisch element kan men veronderstellen dat hun lijven in de trein zijn maar dat hun ziel of (volgens Plato) hun Idee ergens anders aan het dwalen is.

            ‘’Al pratend zijn we aardig dicht bij een van de lichten gekomen, ...Ik meen ginder zelfs de silhouet van een huis te kunnen ontwaren... GESPOORD door het licht liepen we nu weer stevig door. Er werden niet veel meer gesproken; ieder van ons had wellicht genoeg aan zichzelf, om zichzelf, om zich in stilte voor te bereiden op de mogelijke ongewone voorzetting... op de mogelijke doodgewone ontknoping van ons avontuur, die we tegemoet schreden... Daarna keken we stil om ons heen. De herberg stond aan de weg...’’  De stille, griezelige, kille, duistere sfeer doet denken aan Parc de Sceaux  of  De laatste bezoekers van Pompeii  die door C. Willink geschilderd zijn. De herberg vertegenwoordigd hun laatste bestemming want ze weldra komen te weten tot welke wereld ze behoren. Daar ontmoetten ze verschillende mensen maar ze begrepen hen niet. De onmogelijkheid om de anderen te verstaan of begrijpen kan verwijzen naar de verschillende situaties waarin  ze zijn beland. ‘’Waar rijdt je die trem dan heen?... Weet ik veel. Maar het zal ergens naar toe zijn!’ ratelde Val’’. ‘’EN HIJ RENDE WEG. In het donker hoorde ik het dravende geluid van Val’s stappen zich verdwijnen. Het treintje zette zich reeds in de beweging. ‘Het andere leven’ had ik nog willen roepen, ‘maar welk ander leven, Val?’ Dat van gisteren, vóór ons avontuur? Dat van je thuis, je ouders... of het wezenlijk andere?... De trem reed weg. Hij kwam niet langs de herberg; natuurlijk niet – hier lagen immers geen rails’’ Terwijl Val met de trem naar de dood heeft gereisd hebben ik – figuur en professor voor de trein gekozen: ‘’U bent gered’’ zei de verpleegster, ‘’U is alleen verdoofd geweest. U hebt niets... De trein’’ – ze zijn het leven teruggekomen. Opnieuw merken we magische elementen qua beschrijving van de relatie tussen het leven en de dood, tussen hier en daar; we weten eigenlijk niet of het echt gebeurde of het alleen een droom, een fantasie was.

            Een voorbeeld van het magisch – realistisch element bij uitstek treft men aan op het eind van het boek. ‘’ Ademloos stond ik over hem (Val) gebogen. En toen, op de grond, bemerkte ik zijn speelkaarten, die uit de zak van zijn pantalon moesten zijn gegleden. Allemaal lagen ze met de bovenkant naar onderen, behalve ene: hartenvrouw!... De zuster stond aan de andere zijde van de draagbaar en volgde met een wonderlijke blik al mijn bewegingen. Ik liet haar traag de kaart zien. Haar ogen glansden, maar... ze bleef zwijgen. Toen stak ze langzaam haar hand uit , nam de kaart en schoof ze... op het hart van het studentje. ‘Scheidt ons die dood, of verbiendt hij ons?’’ Er was vast en zeker geen betere manier waarop Daisne De trein der traagheid  kon  beëindigen en tegelijkertijd om zijn romantisch magisch – realisme te ‘verdedigen’. Met de laatste zin / vraag wordt er elke lezer ertoe gedwongen om een vraag te stellen: Wie is er  dood, en wie leeft er nog? Het aantwoord hangt van ons geloof en overtuigingen af. Als we ertoe geneigd zijn om in relativiteit en bovenzinnelijke – magie te geloven dan kunnen we ook geloven in Hernhutter’s theorie: we leven maar tegelijkertijd zijn we dood (in een andere dimensie, periode, op een andere plaats).

            Hoewel het moeilijk is om te beperken wat tot magisch realisme behoort en hoe men deze richting makkelijker kan uitlegen, zijn er bepalde elementen en kenmerken die de werken van magisch realisten bijzonder maken. Men kan dat misschien het best begrijpen door de aanhaling van  Daisne:’’ Dat ons leven op aarde niet eigenlijk op zichzelf bestaat; dat het louter een spel is van schaduwen en echo’s neergeworpen door paradeigmata, die de eeuwige oer – en voorbeelden die ergens in een stralende hemel ademen;... En zo is mijn roman geworden als een tocht van liefde, verdriet, angst en verlangen, op zoek naar Platoon’s gelukzalige hemel, binnen een stook van alledaagse realiteit’’