De lijst

http://www.youtube.com/watch?v=r24_T-HOcyg

Deze dagen zijn mijn gedachten door elkaar gegooid. Daarom wil ik een lijstje maken. Dat is een lijst van dingen die ik graag doen. Daarin zal niemand geïnteresseerd zijn.  Maar ik moet die lijst voor mezelf maken omdat dat me geruststelt. Dus, hier is de lijst:
1. Ik bemin een sigaretje roken voordat ik ga slapen. Dat is een beetje gevaarlijk want ik ben meerdere malen  in slaap gevallen en ik heb mijn laken verbrand. Ik wist wat ik de volgende dag kon verwachten. Ten eerste kreeg ik de lessen van mijn moeder. Gewoonlijk duren ze over een half uurtje. Er is een onvermijdelijk verhaal over een meisje dat haar appartement met een haardroger heeft verbrand. Daarna ga ik naar de colleges van mijn oma. Ze heeft ook veel verhalen over de mensen die hun appartamenten met een sigaret hebben verband. Haar verhalen duren helaas de hele dag.
2. Ik hou van zigeuners. Het is nooit saai met hen. Bijvoorbeeld, een groep van hen beroofde mijn oma vandaag, toen ze de sigaretten voor mij en mijn moeder  kocht. Daarom heb ik zin om een strijdlustige vaardigheid te leren. Jullie kunnen voorstellen wat ik ermee zal doen.
3. Ik heb mijn dromen lief. Ze zijn een totale niuwe wereld voor mij. Die laatste gaaat over een paard dat van duizende verdieping viel en over een groene spiegel die in een goot vastzat.
4. Ik schommel graag. Toen ik klein was, speelde ik niet met andere kinderen. In die tijd lustte ik met de kleine auto’s te spelen. Ik had zin om zoals verkoopster te werken. Tegelijkertijd was ik de klanten en de verkoopster. En dus sprak ik met mezelf of met mijn moeder. Buiten schommelde ik voor uurtjes. Dus, vandaag de dag doet me de schommel aan mijn kindertijd denken (heel raar).
5. Ik houd van pieren en vliegen, omdat de meeste mensen niet van hen houden of ze geen belang in hen hebben. Als het regent, neem ik pieren mee en ik keer hen in het aardje terug.
6. Ik hou van het schreeuwen. Het geeft me een gevoel van rust, zoals ik ijzig koud glas ijswater neem (dan opeens voel ik me mijn ingewanden ijzig te worden). Ik schreeuw in een badkuip vol met water. Ik vond die vangst (scène) in Requiem for a Driem, een film van Darren Aronofsky.
7.  Ik ben dol op Leonard Cohen. Zijn muziek en woorden zijn zo schoon, zo triest, met tere maar ook sterke gevoelens. Zijn liederen dringen jouw ziel en hart door. Je kan zijn woorden voelen. ’s Morgens   luister ik het liefst naar zijn liederen (bijvoorbeeld: I'm your man of Take this waltz die gedicht van Federico García Lorca  is).
8. Ik wil me niet beperken tot de lijst van dingen die ik graag doe. Ik wil ook het wezen noemen dat ik het leukst vind – mijn hond.  Er wordt gezegd dat de hond de beste vriend van mensen is. Maar er zijn ook de mensen die houden van hamsters, ratten, slangen, papegaaien, hagedissen, salamanders, kippen en eenden ( ik hield één eend op het terras ). Ik hou van alle dieren. Maar Tara is een onderdeel van mijn klein gezien. Dat kan begrijpen alleen de persoon die een huisdier hebben. Voor mij is Tara het enige wezen dat me alle gevoelens, die ik nodig heb, kan geven . Met haar voel ik me zenuwachtig, vrolijk, uigelaten, verdrietig, bang, opdringering... !

enz

Ik luister naar PJ Harvey, precies ben luister ik naar haar lied dat ''Slow drug'' heet. Hoewel ik me voor mijn examens moet voorbereiden, heb ik geen concentratie. Ik moet linguïstiek    studeren. Dat is normaal omdat het de vakantie is en het weer leuk ( min of meer) is. Dus, ik wandel met Tara, kijk naar The L word aangezien ik niet kan studeren. Ik heb geen zin om naar de feestjes of de clubs te gaan. Maar ik denk dat het dom is om zinnen met ''Ik heb (geen) zin om iets te doen'' te schrijven. Wie wil dat weten? Zelfs IK wil dat niet weten. Maar dan wat ik kan schrijven. Ik heb absoluut geen idee. Ik wil niet graag schrijven over wat ik heb gedaan . Ja, ik weet. Ik kan over mijn doop schrijven. Er is een man die tegen mij gezegd heeft dat ik tot het einde van mei  moet gedoopt worden. Dus  ben ik naar Aleksandar Nevski kerk gegaan. De pope was heel zenuwachtig omdat hij een baan voor een begrafenis  afsprak. De prijs van requiem was symbolisch. Zesduizend dinar. Als hij met een kalme stem nog eens condoleerde, besliste hij met mij te babbelen. Ik heb gezegd dat ik  éénentwintig jaar was. Dus vroeg hij naar mij waarom ik een kruisje nu wilde maken. Ik vertelde hem da ik dichter bij God wilde zijn. Natuurlijk dat dit niet waar was. Ik wist niet wat anders te zeggen. Het was dom dat ik een kruisje wilde maken omdat een trol zei dat ik het moest doen.  We praatten over mijn doop ongeveer een halve uurtje. Hij zei dat ik de religieuze lessen moest volgen. Dat was een oplossing. Maar mijn ouders en mijn peetoom moesten ook naar die lessen gaan. Ik was een beetje geschokt. Ook was ik ongeduldig en moe. Ik zei dat ik wilde overleggen. Morgen ging ik naar Sveti Marko of Sveta Ružica kerk.

La Marioneta ( de trapo)

Wat zal ik schrijven? Hmmm, zal ik over de boeken schrijven. De laatste boeken die ik heb gelezen waren die van Haruki Murakami en John Fante. Het boek van Murakami heet Dans, dans, dans ( het is moeilijk om deze titel en naam van de schrijver te vertalen omdat hij uit Japan komt) en van Fante Mijn hond domme ( My dog stupid). Maar ik ben moe en ik zal niet over die boeken schrijven. Er komt mooie weer en wens voor schrijven valt uit. 
Hoewel het prachtig weer is heb ik geen zin om buiten te gaan. Ik heb zin om films te bekijken. Ik wil alles films van Short Film Festival bekijken. Ik zal graag een prachtig gedicht van Gabriel Garcia Marquez in het Nederlands vertalen. De naam van dit gedicht is La Marioneta.  Elke keer dat ik dit gedicht lees  voel ik me zowel verdrietig en blij tegelijk. Er zijn mensen die hou niet van dit gedicht omdat ze denken dat het is zeer zielig, simpel, maar voor mij dit gedicht is  heel belangrijk. Ik was zestien toen hoord ik voor de eerste keer dat gedicht. De plaats waarin heb ik het gehoord en de persoon die heb het aangelezen hebben dit gedicht heel belangrijk voor mij gemaakt.
Nu zijn mijn werken in het Nederlands om te huilen maar ik hoop dat ik dit gedicht gauw zal vertalen.  Als ik m' n best doen zal ik het heel straks in het Nederlands vertalen.

 Muziek is een wonder, een liefde, een droom, een andere leven. Ik heb zin om een niuwe dag met de muziek te beginnen. Ik luister naar verschillende muzieke genres. Ik hou van punk, ambental, klasiek, rock, drum n bass, electro, enz... Mijn liefste band is Joy Division. De stem van Ian Curtis en zijn teksten zijn boeiend. Zijn teksten zijn depressief, weemoedig, met veel pijn en verdriet.
Hun bekendst lied is Love will tear us apart, maar Joy Division heeft ook andere mooie en bekende liederen, bijvoorbeeld  Atmosphere, Passover, The Eternal, Dead souls, Shadowplay, Transmission... Een van hun best lied voor mij is She' s lost control. De eerste naam van deze band was Warsaw zoals een lied van David Bowie. Maar in die tijd waren er veel banden met heel gecompliceerde namen omdat zij een opvallende naam wilden hebben. Het was tijd in die Buzzcocks, Penetration, Sex Pistols, The Durutti Column, Cabaret Volataire, A Certain Ratio waren populair....
De lidwoorden van band: Bernard Sumner, Ian Curtis, Peter Hook en Stephen Morris hebben  in 1978 beslist om een niuwe naam aan band gegeven. De naam Joy Division was de naam die Duitse militaires hebben gevangene vrouwen voor sex in Tweede Wereldoorlog geroepen. Met deze naam hebben zij twee albums gepubliceerd: Unknown Plessures en  Closer. In 1978 heeft Ian Curtis aan epilepsie geleden. Hij is heel depresief en raar  geworden. Zelfs als een tieneer was hij geobsedeerd met  mensen  die gestorven zijn in de twintig.
Op het hooghtpunt van zijn glorie , heeft Ian zich opgehangen. Hij was vierentwintig jaar oud.

Dromen

Arthur Schopenhauer heeft gezegd: ''Een droom is een korte psychose en een psychose is een lange droom''. Toen ik klein was, droomde ik dezelfde dromen. Er zijn drie dromen dat ik droomde. Die gaan over een vochtig riool, een blauwe raaf en rode bladeren. Die droomde ik tot ik zes was. Na deze dromen heb ik verschillende dromen gedroomd.
Laatste anderehalve jaar voel ik als ik in een andere wereld leef. Ik heb heel rare dromen. Meestal zijn die over een normale situatie met gewone personen maar de kleuren en de plaatsen geen gewoon en normaal zijn. De plaatsen,  stemmen en geluiden zijn als die in de films van Lynch en Bergman maar de kleuren zijn als die in de films van Almodovar. De sfeer is spannend.
Er zijn  personen van mijn familie of die dat ik ken. Vaak hoor ik de stem van mijn opa. Die dromen zijn zo realistisch dus wanneer ik wakker word ik denk dat die echt zijn gebeurd. Wanneer ik met een persoon van de droom praat, ik begrijp dat het een droom was.
Ik hou van mijn dromen want ik kan wakker worden als ik dat wil, en ik kan van die wereld ontsnappen.

Een slecht nummer

Ieder van ons heeft mooie en slechte dagen. Er zijn mensen die meestal zinloze en saaie dagen hebben. Maar ook zijn er mensen dat nooit een vervelende dagen hebben omdat ze in zijn eigen wereld leven. Sommige mensen noemen hen om gek te zijn. Die zijn meestal heel wijs en begaafd.
Bijvoorbeeld de vader van de naturalistische roman, Emil Zola, gehad vreemde geest. Hij gehad heel ontwikkeld zintuig van reuk. Hij kon van zijn kamer tot de keuken een riuk van het eten herkennen. Hij kon eten met kip of met aubergine of met haringen uitmaken. Meestal gehad hij hersenschimmen, obsessies en angsten.
Als hij op de straat was, heeft hij altijd naar de nuummers van de huizen en koetsen gekeken. Die nummers heeft hij altijd vermenigvuldigd. Hij dacht dat zijn slecht nummer zeventien was. Terwijl hij op de straat gloeilampen  telde, de koets heeft hem geslagen. Zola heeft het nummer van de koets gezien. Hij heeft nummer één aan het nummer van de koets toegevoegd en hij heeft gerekend dat het zeventien was.
Dus, zie je hoe kan het leven interessant zijn. Nooit weet je wanneer  koets kan je slaan.

Tara houd van vliegen

Er zijn weinige dingen en personen dat me gelukkig maken. Eén van die personen is mijn hond, Tara. Vorige lente, om 17 maart precies Tara en ik waren in Kalemegdan omdat we in het appartement van mijn vader in Jovanova straat woonden. Het was ochtend en ik ging met Tara naar Donji grad omdat ik wilde rennen. Ik luisterde naar de muziek en Tara liep achter me. Bij Sint Ružica kerk keerde ik me naar Tara maar ze was niet achter me. Dus ik begon naar haar roepen. Na drie minunten ongeveer zag ik haar in het hofje van de kerk. Ze kon geen voet verzetten. Ik was heel bang want ze van drie meter viel. Ik wist niet hoe kon ik naar het hofje afkomen. Ik begon de trap aflopen en op het einde van ze zag ik er een pope. Hij rookte een sigaretsie, verdmoedelijk het was een ''na de sex'' sigaret. Ik zei: '' Vader, kunt u mij de weg naar de hof tonen. Mij hond is gevallen. Hij denkt dat er een grapje zijn. Ik legde dat het is serieus uit. Dus hij heeft me de weg getoond en ik mijn vader belde op. Meteen kwam hij.
Na drie manden Tara kon lopen en na de zes kon ze rennen. Omdat ze veertige kilo's heeft denk ik dat ze een medisch wonder is.