Pesten is Laf

Vaak vindt men dat pesten geen groot probleem is. Veel mensen begrijpen niet hoe ernstig deze situatie is en hoeveel problemen gepeste mensen later zouden kunnen hebben.
Het pesten kan voor veel kinderen en mensen in 't algemeen moeilijkheden veroorzaken. Ze zouden heel veel problemen kunnen hebben om zich aan hun omgeving aan te passen. Later zouden ze  aan het Stockholm syndroom kunnen lijden. Ze zouden zich met hun folteraar  kunnen vergelijken. Het kan een eindeloze cirkel van geweld worden.
Dit psychologische en sociologische fenomeen hoeft niet alleen door de ouders en leraars maar wel door de overheid opgelost te worden. Haat zonder reden en onbegrip voor verschillende mensen zijn volgens mij de grootste oorzaken. Familieruzies, oorlogen, ellende, nijd enz... kunnen geweld veroorzaken. In de loop der jaren was er in Servië een aantal mensen door de gevolgen van 't pesten doodgegaan. Volgens mij waren ze eigenlijk slachtoffers niet van het pesten maar van onverschilligheid en gebrek aan begrip.

Om dit uitzonderlijke probleem op te lossen moet er meer les gegeven worden. De omroep moet ook aan dit 'bewustwekkendecampaigne'  deelnemen. Iedereen moet er zich bewust van zijn en iedereen moet aan de oplossing werken omdat het niet allen een personelijk maar ook een maatschappelijk probleem is.

.../ II

Ik heb iets heel interessants gevonden. Omdat onze karakter heel eigenaardig en bijzonder is denk ik dat de product die Servië zal aanbieden moet ook iets bijzonders zijn. Het moet niet mooi of leuke zijn maar het mag helemaal niet saai zijn.  Als je naar een jonge of nog onervaren, of een beetje onbeschaafd vremdeling vraagt als of hij weet wie Ante Marković, Milka Planinc of Vuk Jeremić  is zou hij er zeker niet van weten. Maar als je hem vraagt als hij weet wie Tito is zou hij waarschijnlijk antwoorden: ’’Ach, ja Tito – Joegoslavië’’.  We kunnen Joegoslavië of Tito houden of haten, maar één is zeker: in die periode was onze land heel bekend en herkenbaar. Persoonlijk haat ik dit Joegoslavische idee over één volk, waarin elke lid van dit Titoistische maatschappij werkte, verdiende en leefde hetzelfd omdat het niet waar is en omdat  dit idee onmogelijk is.  Maar hoewel we nu de prosperiteit uit die tijd moeten betalen en hoewel te veel mensen waren gedood omdat een man iets belachelijks en onzinnigs wilde bereiken moeten we erkennen dat het een onuitwisbaar deel van onze geschiedenis en onvergetelijk deel van het leven van onze (groot)ouders is.

In Subotice woont Blaško Gabrić.  Elk jaar organiseert hij een vergadering  ter zaliger nagedachtenis aan Tito. Elk jaar komt er aantal mensen die teleurgesteld met hedendaagse maatschappij en beleid zijn. Ze houden van Tito en Joegoslavië en ze willen die periode en momenten terugbrengen.  Voor één dag in zijn leven leven ze zoals Tito nog levend is. Ze praten, babbelen, zingen, dansen, zuipen en eten als een echt klein communistisch gezin. Daarop kan je allerlei soorten dingen vinden: T-shirts waarop het gezicht van Tito staat, veel ankerborden en affiches  met  vaderlandslievend strijdkreten, onderscheidingstekens en versierings. Alles is   gemarkeerd door een rode vijfpuntige ster. Daar kan je ook een staatsburgerschap van Kleine Joegoslavië kopen.

Dit fenomeen beschrijft een deel van ons land en mensen heel goed. Nog steeds is er een aantal mensen die in het verleden leven. En als je in het verleden leeft kan je dan niet verder gaan. Dezelfde situatie is met ons beleid.  Dus dit is een goede manier waarop iemand een deel van onze geschiedenis kan ontmoeten. Ook men kan zien hoe dit land vroeger groot en machtig was. Daar kan je veel mensen ontmoeten en met hen babbelen. Daardoor ontmoet je onze mentaliteit. En tuurlijk kan men onze gerechten en drankjes proeven en onze gewoonten zien .  Daarna kan je naar een club of  vlot in Belgrado gaan. Misschien kon je enkele verschillen tussen die twee soort feestjes merken. Of  bestaat er eigenlijk geen onderscheid?

...

Elke dag kijken we naar een heel breed aanbod van allerlei soorten advertenties. Reclame is een heel bijzonder en samengesteld fenomeen maar Serviërs zijn ingewikkelder dan elke advertenties of elke marketingstrategie. Dus wat is dan een goede product om Servië te promoten. Wat is een typische Servische product waar elke Serviër trots op is?

Misschien is dat ’’Plazma’’ of ’’Smoki’’, of ’’Jaffa’’? Maar dat is een beetje gewoon voor zo bijzondere mensen zoals Serviërs. Sarma, baklava, gebakkene zuurkool of urmašice. Mmm, heel lekker maar die zijn eigenlijk Turkse producten. Ok, maakt niet uit, misschien pihtije of proja- hm, te onsmakkelijk en flauw volgens mij. Aangezien ik niks goeds op een Servische tafel kon vinden ga ik maar verder. Wat bieden we hier aan voor te drinken. In vergelijking met alle andere landen is Servië misschien het laatste land met kraanwater van goede kwaliteit. Natuurlijk is rakija één van de beste Servische producten. Maar dat is iets dat elke Serviër zal aanbieden. Er moet nog iets behalve rakija bestaan. ’’Jugo’’ was goed. Maar dat was 40 jaar geleden. 

Onze gastvrijheid is heel bekend. Dat is één van de manieren waarop we onze gebrek aan zelftrouwen en onzekerheid over onze kwaliteiten en vaardigheden  verbergen. Ook is Servië rijk aan mooie gebieden en streken. Bijvoorbeeld zijn meren van Bela Crkva heel mooi. Ze bieden een rustige dagje met je familie op de kust aan. Maar bijna niemand zet de dorpstoerisme in gang. 

Het zou vervolgd worden 

Het Geluk

Geluk is individueel. Voor mij is heel moelijk het te bereiken. Zeldzaam zijn de momenten wanneer ik gelukkig ben, maar natuurlijk zijn er sommige ervan.

Bijvoorbeeld ben ik gelukkig :
- terwijl ik aan het slapen ben
- als ik niet wakker moet worden
- als ik in een bos alleen zit

- als ik een lied van PETA organisatie zie
- als ik droom dat ik geen mens ben
- als ik met Tara een uitstapje maak

- als ik naar Dogville kijk
- als ik naar Joy Division luister
 - als ik met de weinig vrienden die ik heb praat
- als ik geen man de hele dag zie
- als ik een schaduw van maan in een plas zie
-als het regent
-als er niet zo warm is
-als ik hoor dat iemand die rijk is geeft geld naar de arme
-als ik geen blog moet schrijven
-als ik in dezelfde dag een film van Fellini, Lars Von Trier en Lynch zie
-als dinar sterker dan euro wordt
-als ik een schilderij van Munch of Ensor zie
-als ik lees dat Apocalypse spoedig zal komen
-als ik een atheïst ontmoet

                                                                       -als ik weet dat: 

Federico Fellini

Federico Fellini is een Italiaanse scenarioschrijver, regisseur en acteur. Hij is  één van de meest  autobiografische regisseurs ter wereld. Hij was een vertegerwoordiger van Italiaans neoralisme.

Zijn films zijn een levendig mengsel van verbeelding en  werkelijkheid. Hij beschreefde de wereld van imaginatie die dichtbij de alledaagse drama’s van gewone mensen staat. Zijn psychologische en socilale drama’s, waarin  personages die vaak naar Fellini zelf worden  gemodelleerd zijn, beschrijven  de schijnwereld van Italiaanse aristocratie, decadentie van de maatschappij en individueel, de geslotenheid van het conservatieve platteland of de schijn en de valse moraal van de  Katholieke Kerk. Zijn wereld is kleurrijk, soms grappig en geestig. Soms wordt er tematische beschrijving van het karakter of traditie te vinden. Een thema die heel vaak doorkwam is een situatie in de wereld die na de Tweede Werledoorlog  ontstond. Het hoofdste en het belangrijkste motief is menselijke zoek naar de betekenis van het leven. Onder de invloed van Jung’s  leer  wordt deze zoektocht gekenmerkt door een veelvuldig gebruik van herinneringen, dromen, fantasieën en obsessies. Een belangrijke kenmerk van zijn films is het symbolisme. Vanwege van het gebruik van de symbolen zien we vaak in zijn films vreemde locaties, zoals verlaten pleinen en straten die in mist staan en circussen. Er zijn ook verschillende types van karakters: de narcistische man, de zorgzame moederfiguur, de sensuele prostituée, de strikte- en stevige vaderfiguur, de stemmige priester en/of de gelovige dwaas. Voor hem speelde de esthetiek een belangrijke rol. Ook is er geen toeval te vinden. Zoals elke droom een betekenis heeft moet elk beeld in zijn film een bepalde betekenis uitdrukken.

Fellini's eerste film is Luci Del Varieta  die in de 1950 wordt opgenomen.Voor zijn film La Strada en ook voor zijn gehele oeuvre ontving Fellini een Oscar.  De actrice Giulietta Masina, met wie Fellini in 1943 trouwde, was vaak in zijn films te zien.

Hier zijn enkele citaten van Fellini die misschien zijn ideeën, levenstijl en films konden verklaren:

‘’Iedere taal geeft een unieke kijk op het leven’’.

“Ik geloof in het licht en dat moet zo zijn dat het mij helpt, zoals mijn fantasie dat verlangt’’.

‘’Het lot wordt in het gezicht afgedrukt’’.

‘’De enige echte realist is de visionair’’

’’Het is bijna onmogelijk voor een man om objectief  en zonder vooroordeel  over een vrouw te spreken’’.

’’Moraal is het soort fatsoen dat nu in de mode is’’.

’’Zelfs een dichter heeft het recht om te spreken over  dingen die hij onvoldoende kent’’.

’’De kunstenaar is het medium tussen zijn fantasieën en de rest van de wereld.’’

Elke dag gaat Het ergens nieuw heen. Het kan regenen, sneeuwen, waaien, het kan zonnig zijn en hemel kan helder zijn, het kan ook dichte mist zijn en lucht kan vochtig zijn , maar maakt niet uit. Het is altijd hetzelfde.

Het gaat elke dag naar zijn werk  en het luistert naar de collegas met aandacht. Het is een vlijtig en gewetensvol werknemer.  Het gaat buiten om vrese adem te halen. Elke dag kijk Het naar de tv of surfen Het op het internet . Elke dag kijk Het naar de nieuwe en heel depressieve maar steeds interessante filmpjes die voor Het, hoewel ze droevig en saai konden zijn, altijd levendig zijn. Het gaat naar het markt om verse komkommer en andere groentente kopen en naar de bakkerij en dan naar de slagerij. Terwijl Het ernaartoe gaat luister Het naar de muziek ( op het repertoire is er nu de hoofdhema uit Schindler’s list).  Dan komt Het naar het huis. Zodra Het zijn zakken heeft  afgepakt, doet Het een onrustig slaapje. Zijn hoofd is vol met heel rare en spannende dromen. Soms is er een vreemd en vaag  figuur  van iemand die zijn energie en deelen van zijn herinnering  ontnemen  of indrinkt.

Het is heel moe en Het denkt dat Het niet verder mag gaan maar Het  probeert  nog  toch. Het kijkt naar de mensen die gaan winkelen. Wat een grappige uitzicht- er is een groep die uit enkele jonge meisjes en jongetjes bestaan. Oh, hoe domme en vervelend zijn wandelen waarin je  naar de  vitrines gaat kijken. Wat kan je daarin zien. Oh, wat een mooie schoene en die gympjes. Misschien als ik ze koop zal ik knapper worden. Oh wat een moie riem en T-shirt, misschien als ik ze koop zal ik mooier woorden. En wat kleurrijke en simpatische make-up, misschien als ik 264 (k)g make- up aanbreng zal ik boeiend woorden. Oh,... en zal ik naar de boekenwinkel gaan want er is gezegd dat als je daar  in stapt zal je slimmer worden.

En nadat Het alle rustieke en stadelijke landschappen had gezien besloot Het  naar huis te gaan en naar muziek te luisteren en iets te lezen. Maar het is eigenlijk altijd hetzelfde.  Zelf s wanneer Het weet dat morgen iets nieuws zal gebeuren is Het verdrietig.  Het is heel simpel. Er bestaan geen wens of nieuwsgierigheid. Het bestaat geen onvoorwaardleijk en absoluut liefde en  vreezaamheid. Dit werkelijkheid  en sprookjes uit ziijn kindertijd behoren niet bij elkaar. De kloof tussen mensen en natuur en tusssen mensen en ziijn bang, wensen en hopen is onoverkoomelijk.

Tara houdt van skate

Vorige jaar heb ik  in een blog geschrieven hoe Tara van een 4 meter hoog muur is gevallen.

Dus het was een dag die beloofde. Het was één van die dagen wanneer je naar Celine Dion kon luisteren en denken dat er  echt een God  bestaat. Maar ik heb naar Peaches geluisterd en misschien dat was mijn zonde. Toen heb ik bij m’n vader z’n appartement (die leeg was) gewoond. Die appartament ligt  aan het begin van de Jovanova straat en Kalemegdan is bijna enkele meter verder.

Het was 17de  maart en ik besloot om naar Kalemegdan met Tara te gaan. Ze liep achter mij. We ging naar Donji grad om er te rennen. Maar toen we dichtbij de kerk van Sint Ružica liepen wandelen viel Tara in ’t kerkhof. Nog nu weet ik  niet als dat een straf of een  godsgave was. Ze viel, doch  was  ze levend (hoewel ze enkle weeken niet kon lopen). Enkele dagen kon ik haar voor een wandelen niet uitlaten.

Ongeveer vier dagen na ’t ongeluk probeerde  ik haar naar Kalemegdan uit te laten. Het was erg moeilijk omdat ze ongeveer 35 kg weegt. Maat ik moest  ’t proberen. Het was mij gelukt  haar op de halve weg te brengen. Toen zag ik een jongentje die aan het skateboarden was.

Ik: ’’ Ooi, jongentje mag ik jouw skate lenen? Mijn hond kan niet lopen en ik moet haar naar Kališ brengen. ’’

J: ’’ Aaa, tuurlijk... Oh, wat een mooi hondje, hoe heet ze?’’

Ik: ’’ Tara’’

J: ’’Wat gebeurde er? Waarom kan ze niet lopen?’’

Ik: ’’Ze viel van een muur.’’

J: ’’ A, ik zie... Ach, arme Tara...’’

Ik: ’’ Ze is niet arm, hoor. Integendeel gelukt het haar in leven te blijven...’’

J: ’’Dus wat zouden we met m’n skate moeten doen?’’

Ik: ’’ We moeten haar alleen op de skate zetten en de skate naar Kališ rollen. Heel  simpel, hè?’’

Toen we Tara probeerden erop te zetten, was haar gelukt een pis te lozen.

J:’’ Kijk maar!!! Ze hebt gepist... Dat is goed, hè..!?’’

Ik: ’’ Goed? Dat is UITSTEKEND! Nu heb ik je skate niet meer nodig... Nu moet ik haar alleen  thuisbrengen.’’

J: ’’ Oke vrouwtje, ik zal u helpen’’

Ik: ’’Dankjewel, je bent een goeie kerel...’’

Die dag en die jongentje zal ik nooit vergeten. Hij geeft me een hoop dat er nog goede, eerlijke en brave mensen in deze kwaade  en wrede werled bestaan...